Silnik ognioszczelny

Silniki ognioszczelne to silniki dopuszczone do stosowania w lokalizacjach klasy I. Lokalizacja klasy I odnosi się do miejsc, w których jest wypełniona łatwopalnymi oparami, materiałami wybuchowymi i gazami. Lokalizacje klasy I są przewidywalną częścią procesu produkcyjnego, dlatego też silniki ognioszczelne, które oferujemy dla lokalizacji klasy I, są w stanie powstrzymać eksplozję w obrębie urządzenia bez pęknięcia.

Lokalizacje, w których rozważane materiały powodują chaos w wyniku rozerwania pojemnika, zaliczane są do lokalizacji klasy II. W tego typu miejscach środowisko składa się z pyłu, który może tworzyć mieszaniny wybuchowe. W lokalizacjach klasy II zastosowany silnik ognioszczelny jest pyłoszczelny. Na przykład w przypadku przemysłu mącznego; mąka pszenna jest uważana za niebezpieczną mieszaninę lub pył ze względu na jej zdolność do zapalenia się.

Jeśli reakcja stanie się poważna, może dojść do silnej eksplozji, a przemysł mąki pszennej może obrócić się w pył. Dlatego przed skorzystaniem z silnika ognioszczelnego należy sklasyfikować swoją lokalizację, ponieważ w pobliżu znajdują się wybuchowe gazy, ciecze i opary, które mogą spowodować poważne zniszczenia.

Lokalizacje klasy III to miejsca, w których całe środowisko jest narażone na działanie składników palnych, takich jak łatwopalne włókna. Dlatego bardzo konieczne jest zastosowanie silnika ognioszczelnego zgodnie ze specyfikacją obszaru. Wybór silnika ognioszczelnego dla lokalizacji klasy III może być nieco trudny, ponieważ materiały stosowane w lokalizacjach klasy III nie unoszą się w powietrzu. Mają tendencję do osiadania z dużą prędkością, ponieważ są ciężkie.

Jednak to, że nie unoszą się w powietrzu, powoduje, że są to materiały cięższe i nie ma to wpływu na to, że są wysoce łatwopalne. Zatem w tym przypadku; Jeśli nawet mały, łatwopalny element zostanie zbliżony do sprzętu elektrycznego, z pewnością spowoduje to niebezpieczną sytuację. Lokalizacje klasy III obejmują branże zajmujące się włóknem kakaowym, sztucznym jedwabiem, mchem hiszpańskim, trocinami, jutą, konopiami i innymi.

Biorąc pod uwagę, że atmosfera wybuchowa może przedostać się do obudowy, obudowa musi być wystarczająco wytrzymała, aby powstrzymać eksplozję. Zarówno materiały metaliczne, jak i niemetalowe, które stanowią część ścieżki płomienia lub tworzą ściany obudowy, muszą być wystarczająco mocne, aby wytrzymać ciśnienie wybuchu i uderzenie. Podobnie materiały muszą być w stanie przetrwać wszelkie naturalnie występujące uszkodzenia fizyczne na zewnątrz obudowy, które mogłyby naruszyć integralność ścieżki płomienia (na przykład w przypadku uderzenia obudowy).

jeżeli jakakolwiek część ścieżki płomienia lub ścian obudowy jest wykonana z materiału niemetalowego, materiały te muszą być tak samo wytrzymałe jak materiały metaliczne i podobnie muszą wytrzymać ciśnienie wybuchu i uderzenie.

W obudowach ognioszczelnych zwykle występują szczeliny. Ogólnie rzecz biorąc, istnieją dwie podstawowe właściwości ścieżki płomienia: prześwit (wielkość szczeliny) i długość ścieżki. Z założenia szczeliny w ścieżce płomienia muszą być wystarczająco wąskie, aby schłodzić gorące, płonące gazy pod ciśnieniem, zanim będą mogły wejść w kontakt z atmosferą zewnętrzną. Ścieżka płomieni musi ugasić każdy płomień, zanim dotrze do atmosfery zewnętrznej. Nie jest możliwe ani pożądane zaprojektowanie obudowy bez przerw pomiędzy różnymi częściami. Dopuszczalna szczelina pomiędzy różnymi częściami jest akceptowana, ale ściśle określona w Normach. Szczeliny pomagają rozładować ciśnienie wewnątrz obudowy powstałe w wyniku eksplozji.

Konstrukcja obudowy musi także zapewniać, że szczeliny nie ulegną mechanicznemu uszkodzeniu w przypadku eksplozji.

Ponieważ kable wchodzą do obudowy przez otwór wejściowy kabla (który jest ścieżką płomienia) zwykle zapewniany podczas produkcji, wejścia kablowe w obudowach Ex d muszą spełniać wymagania norm dotyczące obudów ognioszczelnych. Połączenia kablowe w obudowie ognioszczelnej mogą być „wejściem bezpośrednim” lub „wejściem pośrednim”.

Wejście bezpośrednie

Bezpośrednie podłączenie oznacza, że ​​elementy przyłączeniowe (listwa zaciskowa) znajdują się wewnątrz obudowy i umożliwiają podłączenie na zewnątrz. W przypadku bezpośredniego wprowadzenia kable wprowadzane są do obudów ognioszczelnych przez dławik kablowy (wykonany z materiałów metalowych lub niemetalowych) lub kanał kablowy. Dławnice kablowe o danym ciśnieniu są zasadniczo mechanicznymi urządzeniami do wprowadzania kabli. Są one uszczelnione na kablu. Zapobiega się przedostawaniu się płomieni i iskier ze sprzętu elektrycznego do otoczenia na zewnątrz obudowy. Dławiki kablowe umożliwiają bezpieczne wprowadzenie kabli do obudowy.

Otwór gwintowany musi spełniać wymagania dla połączeń gwintowych zawarte w normach. Do ich opisania używa się słowa „bezpośredni”, ponieważ obwód zewnętrzny (zasilacz) jest bezpośrednio podłączony do listwy zaciskowej obudowy w celu zasilania obwodu wewnątrz obudowy. Dławiki kablowe zapewniają bezpieczne połączenie pomiędzy urządzeniem elektrycznym a kablem, do którego jest ono podłączone.

Nie wolno otwierać dławików kablowych, gdy obwód jest pod napięciem.

Wejście pośrednie

Pośrednie połączenie kablowe ma oddzielną skrzynkę zaciskową, którą można podłączyć do głównej obudowy za pomocą przepustu lub uszczelnionego wolnego przewodu. Zaletą wejścia pośredniego jest to, że okablowanie nie wchodzi bezpośrednio do obudowy ognioszczelnej. Przepusty kablowe montowane są przez producenta obudowy, dzięki czemu można je przetestować w fabryce. Aby podłączyć przewody, instalator musi mieć dostęp jedynie do przepustu lub uszczelnionego wolnego przewodu do zakończenia okablowania z zewnątrz, ale nie do samej obudowy ognioszczelnej.

Wewnętrzna geometria, wymiary i objętość obudowy mają kluczowe znaczenie dla jej skuteczności. Ilość ciepła i ciśnienia wytworzonego w wyniku eksplozji jest wprost proporcjonalna do wolnej objętości wewnętrznej obudowy. Dlatego przy projektowaniu ścieżki płomienia należy wziąć pod uwagę objętość obudowy. Im większa objętość, tym dłuższa musi być droga płomienia i mniejsza powinna być szczelina.

Palowanie ciśnieniowe polega, jak sama nazwa wskazuje, na wytwarzaniu ciśnienia wyższego niż oczekiwane ciśnienie szczytowe. Pale ciśnieniowe mogą wystąpić, gdy obudowy przeciwwybuchowe nie są odpowiednio zaprojektowane i zainstalowane do użytku w obszarze niebezpiecznym. W wyniku stosowania pali ciśnieniowych może dojść do katastrofalnego zdarzenia. (Zobacz nasz artykuł „Pale ciśnieniowe”)